Ik ben deze week gestart met een Wispercursus proza-introductie. De 3 lessen worden gegeven door Els (witte fuckende konijnen) Moors. We hebben huiswerk meegekregen. Alle deelnemers moesten een eerste zin uit 12 boeken uit de collectie van Els Moors kiezen. Met deze zin maakten we een nieuw verhaal. We mochten de zin schrappen als dat het eindresultaat ten goede komt. We kregen na een klad enkele commentaren en moesten het thuis verder afwerken.

Mijn eerste zin was: Het is een warm voorjaar. In de klas bidden ze voor me omdat ik al meer dan 200 dagen van de wereld ben.

Larf

Het is een warm voorjaar. In de klas bidden ze voor me omdat ik al meer dan 300 dagen van de wereld ben.

"Onze vader die in de hemelen zijt" zeggen ze.
"Onze vader die in de hemelen zijt" prevel ik.

Ik voel het. Miniscuul kleine zweetdruppels nestelen zich op mijn rug.

"Geheiligd zij uw naam"

Ik verwens het. De zweetdruppels vinden elkaar en vormen een spannend nat vlies tussen mijn huid en kleding. Nog 60 dagen, en dan wil ik voorgoed verdwijnen.

"Uw wil geschiede op aarde als in de hemel"

Ik weet het. Wanneer het voorjaar in een winterslaap valt en de zomer zijn lente beleeft, zal ik volwassen zijn. Ik weiger het. Ik ben nog maar 17 jaar en 300 dagen, maar ik zal een tiener blijven.

"Geef ons heden ons dagelijks brood. En vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven aan onze schuldenaren".

Dus daarom, bid voor mij. Nu, en vooral over 2 maanden.

"En leid ons niet in bekoring, maar verlos ons van het kwade" zeggen zij nadrukkelijk en luid terwijl ik op mijn knieën val tijdens de les wiskunde. 

(Mijnheer Merckx gaat ongestoord verder met algebra). 

Ik hoef geen toegangskaart tot KNT. Ik wil niet leren rijden. Ik zal niet naar een universiteit gaan en zelfstandig leren zijn op een muf ruikend kot.

"Want van U is het koninkrijk en de kracht en de heerlijkheid in eeuwigheid"

Ik bid, en bid, en bid. En ik blijf ouder worden. Ik heb er genoeg van en eet, en eet, en eet. En zweet, en zweet, en zweet. Ik spin een cocon rond mijn voeten, knieën, billen, buik, borstkas, armen en hoofd, en ik verdwijn.

"Amen"

Ik hang aan het plafond. 

This time I'm gonna keep me all to myself

Wie - Björk Guðmundsdóttir wordt in 1965 geboren in Reykjavik (Ijsland). Haar carrière start wanneer ze pianolessen volgt op de basisschool. Op 11-jarige leeftijd is ze voor het eerst te horen op de Ijslandse radio met een cover van "I Love To Love" van Tina Charles. Een platencontract volgt en 1 jaar later ligt er een album op de markt. Vanaf dan gaat de bal pas echt aan het rollen. Björk is in de daaropvolgende jaren lid van Spit and Snot (punkband), Exodus (jazz), Jam-80, Tappa Tikarrass, KUKL (gothic rock), Smekkleysa en The Sugarcubes. Bij deze laatste groep geniet zij voor het eerst van internationaal succes. De single "Birthday" en het album "Life's Too Good" worden wereldwijd uitgebracht. In 1990 zal Björk naast haar werk met The Sugarcubes het album "Gling-Gló" opnemen  met de jazzband Tríó Guðmundar Ingólfssonar.

Naast het schrijven, zingen en producen is de Ijslandse lavanifm ook actrice. Ze won de Gouden Palm voor haar rol als Selma in the musical "Dancer In The Dark" van Lars Von Trier. Over films en Björk gesproken, haar verschijning op de rode loper van de Oscars in 2001 met zwanenjurk en ei is onvergetelijk (http://www.americanstudies.wayne.edu/xchanges/4.1/bjork1.jpg). 

Dames als Tori Amos worden af en toe (ten onrechte) met elkaar vergeleken. Bij Björk gebeurt dat zelden of nooit. Er loopt geen tweede artieste rond die doet wat zij doet. Elk project opnieuw, of dat nu film of muziek is, is een verrassing. Björk recycleert niet, ze vindt uit. "Debut" neigt naar dance, "Post" is pop, "Homogenic" barst van emoties, "Medulla" legt de focus op de menselijke stembanden, "Volta" knipt producer Timbaland in 500 stukjes en plakt hem in een andere volgorde weer aan elkaar. 

En dan is er nog "Vespertine" ... 

Wat - Het vierde album van Björk klinkt zoals gewoonlijk totaal anders dan haar vorige platen en zowat alles wat tot dan toe op de markt is uitgebracht. "Vespertine" drijft op kristalheldere intimiteit, sneeuwvlokken, zacht gefluister, geschreeuwde liefdesverklaringen, kamerorkesten en koren. 

Voor het album werkt ze samen met experimentele harpiste Zeena Parkins en sound manipulators Matmos (ook bekende van The Soft Pink Truth). Inspiratie vindt Björk bij koormuziek van Patrick Gowers, toneelstuk "Crave" van Sarah Kane en de Amerikaanse filmmaker Harmony Korine.

Wanneer - 2001

Cover - De cover wordt gemaakt door Inez van Lamsweerde & Vinoodh Matadin (foto's) en m/m (paris) (graphics). Björk ligt neer op een met keien bezaaide zwembadvloer. De zwaan keert later terug in de Oscaroutfit die ontworpen wordt door Marjan Pejoski. De rest van het artwork bestaat uit abstracte, kronkelende en onregelmatige ijskristallen. Het typische Björkeendje is er ook weer bij.

Waarom - Het is moeilijk te zeggen wat deze plaat voor mij betekent. Ik heb af en toe getwijfeld, maar elke keer als ik "Vespertine" draai besef ik dat dit mijn favoriete plaat aller tijden is. Als "The Magnificent Tree" van Hooverphonic mij kennis liet maken met mainstreammuziek die niet zo bubblegum is als de Spice Girls, dan doet deze plaat het idee doet groeien dat er meer is dan de muziek die op de radio wordt gespeeld. 

Ik hou van "Vespertine" omdat ik hou van het transparante (die teksten!), het louterende (die koren!), het intieme (die videoclips!) en het koude dat tegelijkertijd ontzettend warm aanvoelt. Het is alsof je, soms bijna letterlijk, onder de lakens van Björk kruipt en deelgenoot wordt van haar intiemste (bed)geheimen. Nooit voel je je een voyeurist of toeschouwer van een verhaal waarin too much info wordt prijsgegeven omdat de muziek op zo'n integere, doorzichtige, eerlijke en warme manier wordt gebracht. 

In tegenstelling tot haar vroegere werk gaat Björk deze keer niet voor een instant catchy song of single. Het mooie aan de nummers is dat ze beter worden bij elke speelbeurt. 7 jaar na releasedatum hoor en voel ik nieuwe dingen. De plaat blijft verrassend en vernieuwend. Tot op vandaag heb ik niets gehoord dat klinkt zoals "Vespertine". Het gekke is dat Björk wel degelijk haar sporen heeft nagelaten in de muziekgeschiedenis. Haar kopiëren is echter belachelijk omdat niemand anders kan wegkomen met het zingen met het Engels met haar Ijslands accent. 

Björk keert zichzelf binnenstebuiten. Ze heeft liefde gevonden en iedereen mag het weten, maar bovenal lijkt haar zoektocht naar gevonden geborgenheid centraal te staan. Geborgenheid die ze zowel bij een man ("Can I hide there too, hide in the hair of him?" zingt ze in "Hidden Place"), familie ("I swallow warm glowing lights my mother and son baked for me" klinkt het in "Heirloom") en de natuur (in "Aurora" bezingt ze de schoonheid van een berg waar de zon op valt) vindt. Met albumcloser "Unison" zorgt ze voor een catharsis waarnaar je snakt na 12 songs in een warme en fluweelzachte cocon.

"Vespertine" is de winterplaat par excellence.

Luister - http://www.youtube.com/watch?v=gPRwItqMJJU (Hidden Place)
http://www.youtube.com/watch?v=D-FZhYZUXYc (Cocoon)
http://www.youtube.com/watch?v=23oQADVZcvA (It's Not Up To You)
http://www.youtube.com/watch?v=2hqraEymz94 (Undo)
http://www.youtube.com/watch?v=LUNDkiRkrtk (Pagan Poetry)
http://www.youtube.com/watch?v=BaZHkAmEvNw (Frosti)
http://www.youtube.com/watch?v=IZOWP6QQdRE (Aurora)
http://www.youtube.com/watch?v=E4BpjMfuAec (An Echo, A Stain)
http://www.youtube.com/watch?v=Lgww82X7aOk (Sun In My Mouth)
http://www.youtube.com/watch?v=9zsV4wxX3VY (Heirloom)
http://www.youtube.com/watch?v=epFazRWwz0g (Harm Of Will)
http://www.youtube.com/watch?v=K5HZeGc8vB0 (Unison)

je voelt de stilte

je probeert

de adem van de ander te horen

voel je niks?

ruik je niks?

eensklaps voel je de warmte

Ik vind dat ze dat goed gezegd heeft. 

Om de warmte te trotseren doe ik aan poëzierecyclage. Als je goed recycleert, wordt iets duurzaam.

Ik wens jullie warmte, 

warmte zonder te zweten

en veel zon. 

* uit want dit is het leven uit de dagen van de winter van Nicole Van Overstraeten 

Op 18 september 2007 verscheen dit bericht op mijn blog: http://eenknalrozeboa.livejournal.com/4830.html

Begin dit jaar diende ik dat stuk in tijdens de tweede bijeenkomst van Les Amys. De kritiek die ik kreeg ging over te lange zinnen en een te lange aanloop naar de liefdesclimax van het verhaal. 

Tot vandaag zijn die opmerkingen in mijn hoofd blijven plakken en probeer ik ermee rekening te houden bij nieuwe dingen die ik online post. 

Ik ontving vandaag een mail van creatief schrijven in verband met de 1001 Liefdes-boekenreeks die zij aan het samenstellen zijn. Deel 2 verscheen vorige week, en ze zijn opnieuw bezig met het zoeken naar nieuwe teksten. Ik heb besloten de stressbal tekst aan te passen en in te dienen. De resultaten van mijzelf en anderen kan je zien in de sterren op http://www.1001liefdes.be/



Mijn liefste,

Sinds een week heb ik er een, een stressbal in de vorm van een rode bloedcel. De cel heeft een plek gekregen op mijn bureau. Het belangrijkste is dat hij binnen handbereik ligt tijdens moeilijke momenten, zoals een glazen ruitje dat je moet breken om het brandalarm in vuur en vlam te zetten. Het verschil tussen een raampje en een bal is dat je het raampje stiekem al jaren wil kapotslaan, terwijl je de bal kan vastpakken en kneden wanneer je wil.

Ik redde het maanden zonder cel, maar na enkele dagen vroeg ik mij af hoe dat gelukt was. 
Nietjesmachine? Passé! 
Perforator? Been there, done that! 
Een stressball, dat was de toekomst. Ik legde de bloedcel op mijn kaak wanneer ik het koud had, gooide de rode frisbee naar vervelende cliënten en duwde hem bijna kapot na een irritante telefoontje.

Gelukkig is er de liefde. 

Liefde aan mijn voeten. 
Liefde aan mijn sokken.
Liefde aan mijn tenen.

Jij hield mij warm. 
Jij was mijn grond. 
Jij vond mijn stabiliteit. 

Jij hebt mij jouw schoenen gegeven, oude schoenen die jij kocht, maar die te klein bleken te zijn. 

Ik kreeg ze. 
Ik droeg ze. 
Ik hield van ze. 

Ze waren van jou.
Ze zijn van mij. 
Ze worden ons.
 
Het voelt alsof jij mijn voeten knuffelt bij elke stap die ik zet. 
Liefde, een genereuze handpalm die op mijn enkels rust. 

Kwade telefoon? 
Kijk, ik heb schoenen van mijn vriendje aan!
Lastige klant? 
Heb je dat zachte leder al gezien?
Papier verloren? 
En ze zitten zo goed ...

Misschien is het tijd voor vakantie wanneer ik de bloedcel voor de zoveelste keer vastgrijp. 
Ik wil samen met jou naar een Frans château gaan. 
Samen dwaze dingen zeggen zoals "Jij bent mijn stoofkonijn". 
Samen eten uit één bord, zo intiem, zo teder, zo samen, zo alles wat ik wil dat samen zijn is. 
Samen ajuinen snijden, samen in een bed liggen, samen nergens naartoe lopen in een stad, samen verdwalen in een kruidtuin, samen geen paraplu nodig hebben in de regen, samen bijten op elkaars tong tijdens het zoenen.
En vooral samen knuffelen. Dat moet heel erg met twee als je het goed wil doen. 

Knuffelen is zoals de stressbal op het werk: spanning glijdt weg en maakt plaats voor verruiming. 
Je kan geven. 
Knuffelen is als een bloedcel 
noodzakelijk om te leven.

Zoen,

Je roze boa

9:36u - 10:30u Workshop De weg zoeken

Gisteren was het dan zover: Creatieve Schrijfdag in de Zebrastraat in Gent. Een dag waarover ik een week had nagedacht, maar waarvoor ik  mij samen met Nicole, één van de twee amys, 25 euro neertelde voor een onderdompeling in een schrijfbad. Mijn fellow-schrijfnimf omschreef de tocht naar de Zebrastraat als een avontuur. "Nonsens" zei ik. Volgens het plan dat ze vergeten was moesten we via enkele stappen rond het Citadelpark op een wip in de grote schrijftent aankomen. Onderweg besloten we de bus te nemen uit vrees te laat aan te komen. Op de bus stelde de chauffeur ons gerust. Hij zou tijdig zeggen wanneer we moesten uitstappen. Een loze belofte, want een drietal haltes te laat stonden we terug op het voetpad. Een kort spurtje en een foto genomen door twee heren met grote zwarte brillen later bereikten we het doel: de schrijftent. Ik kreeg onmiddellijk een keurige blauwe map met de nodige info en een gepersonaliseerd programma. 

10:30u - 12:15 Workshop Het Zinnenbuffet

Ik kwam terecht in een knus lokaal gevuld met vrouwen. We nestelden ons rond een tafel met eten: tomaat, chocolade, chips, lollies, ... Iedereen stelde zich voor en vermeldde haar favoriete ingrediënt. De ronde, waarschijnlijk gepensioneerde, dame met haar in een knotje en een stevig Gents accent noemde zichzelf een echte taartjesmadam. Zelden iemand gehoord die zo meende en genoot van wat ze zei!

De cursus werd geleid door een vrouw in constante zentoestand. Ze startte met een stuk uit "Het Parfum" van Süskind. We hadden het aan de hand van het fragment over over smaak en geur, twee zintuigen die het verst van het verbale liggen. Immers, hoe iets smaakt of ruikt kan je zuur, zout, bitter of zoet noemen, wil je meer in detail gaan, dan moet je vergelijken. 

Al snel werd de theorie aan de praktijk getoetst. We mochten iets kiezen op de tafel, en proeven. Nadien penden we woorden neer die we associeerden met de smaak. In een volgende stap schreven we een vijftal regels met de woorden uit de vorige stap. Daarna vroeg de docente drie herinneringen op te roepen die iets te maken hadden met hetgeen we proefden. Tenslotte schreven we hierover een tekst van een zevental regels waarin de vorige alinea's naar eigen goedkeuren mochten verwerkt worden. 

Ik ging, natuurlijk, voor chocolade en kwam uiteindelijk uit bij dit:

Het chocolademoment

Het was lekker, maar er is nog plaats. Dit is iets tussen mij en het zwarte blinkende vierkant op het witte bord. Ik duw een lepel in de derde hoek en hoor een zacht gekraak. In mijn mond voel ik iets hards, zachts en druipend. Ik lijk weg te zakken in een grote zetel met 20 donkergekleurde zachte kussens. 

De tijd staat stil.

Er is ik, de tafel, de stoel en jij. 

Dit is mijn chocolademoment.

Nicole zei achteraf dat ze druipend door druiperig zou vervangen, maar als puntje bij paaltje kwam vond ze het vooral klinken als een soa!

12:15 - 14:15u Pauze en Schrijfmarkt

De pauze werd gevuld met broodjes, koffie, water, thee, fruitsap een een literair collectief Het venijnig gebroed en Slampoëten. Deze laatsten gingen tijdens een limerick dieper in op het steken van een hand in de kont van een koe. Het was een beetje veel fout, maar bij de kont van een koe kon een glimlach ontlokken. 

Op de schrijfmarkt kwam ik een zachte grijze dame tegen waarmee ik een gesprek had over schrijfgroepen. Zelf was ze lid van twee groepen en was ze bezig met een autobiografie die ondertussen 270 pagina's telde. Ik maakte ook kennis met http://www.wwaow.com/wwaow/site/home/ om boek(jes) in eigen beheer uit te brengen. Misschien iets voor de toekomst.

14:15u - 15:00u Gesprek over literaire tijdschriften

Voor een leek in de literaire tijdschriften was dit een boeiend gesprek met drie vertegenwoordigers van uitgaves in Vlaanderen en Nederland. Ik verwonderde mij over de vrij grote kans om gepubliceerd te worden in één van deze bladen. Bij Gierik, één van de bekendste, komt één op tien inzendingen in de uitgave terecht. De twee andere vertegenwoordigde bladen, de namen ontgaan mij op dit moment (o.a. iemand van (Ruw?) Op De Planken) richtten zich op debutanten, al dan niet met een leeftijdsgrens. 

Het was een zinvol en goed geleid gesprek met een moderator waarmee Nicole later die dag tevergeefs op zoek was gegaan naar een goed café tijdens haar pauze. 

15:30u - 17:15u Workshop Welkom in Columnland

De tweede workshop werd geleid door Tom Naegels, een columnist van De Standaard. Dit keer was er een gemengder publiek aanwezig. Er was één man die mij onmiddellijk opviel. Hij had een snor, een lelijke grote verkleurde bruingele bril en aftandse schoenen. Hij viel mij reeds op tijdens de pauze in de schrijftent, en daar zat hij dan plots, bijna recht voor mij. Heel geconcentreerd en bevlogen was hij bezig met een tekst die hij later in de workshop ook voorlas. 

Tom Naegels pakte het iets minder gestructeerd aan dan de dame uit de eerste cursus. Hij startte met het uitdelen van vier teksten die zichzelf columns noemden. We mochten zelf bepalen of we de teksten columns vonden of zever. De teksten van TV Familie en Dag Allemaal werden prompt bij de laatste categorie ondergebracht. De tekst van Brusselmans in Humo werd door de meerderheid als goed beschouwd.

Naegels gaf de richtlijnen mee van een goeie column: in de eerste twee of drie regels moet de lezer onmiddelijk weten waarover het gaat en geef je een hint over je eigen gevoelens over het thema. Nadien diep je dit uit met een aantal argumenten. Eindigen doe je met een uitsmijter. 

Om dit te illustreren deelde hij twee goeie columns uit, waaronder één van zichzelf (Antwerpenaars never learn), en één slechte (van Sabine De Vos, niemand die wist waarover zij het had). 

Nadien werden wij in het bad gegooid. Er lag een stapel kranten in het midden van het lokaal om inspiratie te krijgen voor een eigen schrijfthema. Het gevaar bestond dat ik een krant nam en gewoon begon te lezen, en dat gebeurde ook. Net op tijd viel mijn oog op twee chinezen voor de grootste flatscreen tv die tot nu toe werd geproduceerd.

Ik heb maar twee ogen

Als je televisiescherm tegenwoordig niet de hele muur van je woonkamer bedekt, dan ben je niet meer mee. Ook journaals volgen gezwind de trend. Videowalls vormen het centrum van de spuuglelijke snoepdecors. Ik word er knettergek van. 

Frank De Boosere loopt verloren op de scene. Martine Tange vindt er haar weg niet in, zelfs niet met een gps.

...

Geef mij maar een goude oude: een tv zonder afstandsbediening en wieltjes om je zenders te zoeken. Ik noem het retro.

Het midden van mijn column is niet afgeraakt wegens tijdsgebrek, maar voor een half uurtje werken was ik best tevreden. Anderen werkten bijna een volledige tekst af, zoals de man met de snor en bril. Hij las jammer genoeg geen column voor, maar een reisverhaal. Zijn eerste workshop was er één over reisverhalen, maar daar hadden ze gezegd dat hij geen reisverhaal mocht schrijven. Blijkbaar kon hij zich hier niet bij neerleggen en haalde hij de schade in tijdens de columnworkshop. Dat hij daarenboven Hugo Camps en goeie columnist vond en Tom Naegels niet, verbrodde al helemaal zijn relaties met onze lesgever. 

Ik was zelf niet 100% overtuigd door de manier van aanbrengen van Naegels.. Hij gaf veel voorbeelden, maar ook iets te vaak zijn mening over schrijvers (gevolgd door "maar je moet niet hetzelfde denken") wat voor de cursisten meteen voor een gekleurd beeld over columns schrijven zorgde. Het leuke aan beginnen schrijven is nu net die open geest en het onbevooroordeelde.

17:15u - ... Naar huis

Er stond nog een gesprek met Erwin Mortier op het programma in de tent, maar Nicole en ik vonden het goed zo. Na een dag creatief schrijven keerden wij terug naar het treinstation met een hoofd vol inspiratie en een verhaal over vliegende asbakken rijker.

Ik keerde gisterenavond naar "huis" (de oude thuis, die van de mama) voor een lekker (uitgesteld) verjaardagsetentje. Ik stommelde achteraf, zo rond middernacht, mijn slaapkamer binnen. Plots overviel mij het gerommelgevoel. Ken je dat? Je weet niet hoe het komt, maar je wil de kasten in je kamer opentrekken en kijken wat erin zit. Je ogen glijden over de voorwerpen alsof de kamer van iemand is die je een beetje kent is en je alles voor de eerste keer ziet. Dat is de blik die je nodig hebt om dingen terug te vinden die je vergeten bent of die je niet gevonden hebt toen je die ene keer echt op zoek bent gegaan naar dat ene ding.  

Gisteren vond ik een nieuwjaarsgedicht terug dat ik en Kaat schreven in december 2007. Het was een gedicht dat we zouden voordragen op het kerstfeest dat ik op het einde van die maand organiseerde. Uiteindelijk werd het toen niet voorgelezen omdat Kaat te stoned was en boven de wc-pot hing. Voordragen was a no go.

Het gedicht was oorspronkelijk een kort toneelstukje. We speelden beiden een kerstbal. Kaat was bol, de holle bolle kerstbol. Ik speelde karst, de rode kerstbal met een barst. We zaten samen in de slee van de kerstman en waren op zoek naar de perfecte kerstboom, die stond trouwens in het midden van Brussel, waar we ons plekje zouden innemen. Onderweg naar de boom deden we de woningen aan van de genodigden op het feestje. Uiteindelijk werd dit idee afgeblazen, maar het diende als inspiratie voor onderstaand nieuwjaarsgedicht. Ik laat na voor elke regel een verklaring te bieden. Laat je interpretaties de vrije loop en geniet ervan. Ik weet dat ik dat gedaan heb toen ik dit samen met Kaat aan het schrijven was. 


2007

Lieve Beste Mensen,

Het jaar is weer voorbij gevlogen
Juist zoals wij ooit in een ver verleden
voorbij zijn gevlogen 
in een rode cabrio

We waren op weg
We zijn weg
Onderweg, weg van alles
En dichtbij zichzelf

Wat was de zon, de zee, het zand 
in onze monden 
toch zo fijn

Het was het jaar van de witte kleedjes
Soms in paniek omdat ze niet steeds op tijd werden geweven

Het was het jaar van Carré Casino
Soms in paniek omdat het daar volgens het plafond toch zo warm was

Van zoeken naar een lief
en met onze haren in de wind
Leren voguen op het strand

Soms wilden we rivieren 
Rivieren waarop we kunnen schaatsen
Ver weg

Soms wilden we water
Water waarin we worden opgevangen
Liefst dichtbij

Vele stappen zijn ondernomen
maar daar hebben wij geen last van

Het gaat ons voor de wind
Sommige hangen zelfs in etalages
Etalages maal negen 

We leefden van zeezicht naar hallmarkmoment
Ronde glazen botsten op het ritme van fotogeklik
We vingen magie op een spoorweg

Harpen uit Wales
Piano's om op te eten
Clavecimbels voor iedereen



Maar nog steeds op zoek

Van holle bolle bal 

Tot zij met een barst

Die eindigen als glazend rode kerstballen 

Op zoek naar een perfecte kerstboom


p.s.: De nieuwjaarsdagen zijn al enkele maanden voorbij, maar uit vrees om dit gedicht terug tijdelijk kwijt te raken wil ik het vastleggen op virtueel papier.